Japonya Sanat Derneği (Japan Art Association) tarafından 1988 yılından bu yana aralıksız sürdürülen ve kültür-sanat evreninde “Nobel dengi” kabul gören Praemium Imperiale ödüllerinin 2026 kazananları kamuoyuna duyuruldu. Paris, Roma, Berlin, New York, Londra ve Tokyo gibi küresel metropollerde eş zamanlı gerçekleşen duyuruyla birlikte mimarlık kategorisindeki büyük ödül; Studio Libeskind kurucu ortağı, Polonya asıllı Amerikalı mimar Daniel Libeskind’e verildi.

EkoYapı penceresinden bakıldığında bu ödül; yalnızca cüretkâr bir form arayışını değil, mimarlığın kentsel hafıza, döngüsel yenilenme, malzeme etiği ve sürdürülebilirlik ilkeleriyle kurduğu çok katmanlı diyaloğun altını çiziyor.

2026 Praemium Imperiale Kazananları Tokyo’da Açıklandı

Japonya İmparatorluk Ailesi’nin himayesinde yürütülen organizasyon; mimarlığı salt yapısal veya teknik bir disiplin olarak değil, doğrudan yüksek sanatın omurgası olarak ele alıyor. Resim, heykel, müzik, tiyatro/sinema ve mimarlık olmak üzere beş ana kolda verilen nişan, ulusal ve etnik sınırları aşarak evrensel kültüre yön veren yaratıcı figürleri onurlandırıyor.

2026 yılı seçici kurulunun belirlediği diğer disiplinler ve kazananlar şu şekilde sıralandı:

• Tiyatro ve Sinema: Cate Blanchett
• Resim: Jenny Holzer
• Heykel: Andy Goldsworthy
• Müzik: Herbert Blomstedt
• Mimarlık: Daniel Libeskind

Geçmiş yıllarda Shigeru Ban, Francis Kéré, Eduardo Souto de Moura ve Zaha Hadid gibi isimlerin layık görüldüğü ödül; her bir kategori için 15 milyon Japon Yeni tutarındaki taltif ve madalya ile 28 Ekim 2026 tarihinde Tokyo’da düzenlenecek resmi törenle sahiplerine takdim edilecek.

Daniel Libeskind ve Mekânın Çizgisel Felsefesi

Japonya Sanat Derneği’nin yayımladığı resmi jüri raporunda Libeskind; “duygusal yankılar üreten özgün mimarlık diliyle toplumsal hafızayı ayağa kaldırma becerisi”, “müzik, edebiyat ve felsefeyle kurduğu kesintisiz bağ” ve “tarihsel bağlama duyduğu hürmeti cesur geometrilerle buluşturma yetkinliği” gerekçeleriyle öne çıkarıldı.

1946’da Polonya’nın Łódź kentinde Holokost kurtulanı bir ailenin evladı olarak doğan Libeskind, gençliğinde profesyonel bir akordeon virtüözüydü. Müziğin akustik dengesini, es aralıklarını ve polifonik ritmini mimarlık kavrayışına aktaran tasarımcı, yapıları üç boyutlu birer beste gibi kurguladı. Dijital modellemelerin ağırlık kazandığı çağımızda bile el çizimlerine ve eskiz pratiğine olan sadakatini koruyan mimar, zihinsel düşünce ile fiziksel dokunuş arasındaki bağı hiçbir zaman koparmadı.

Berlin’den New York’a: Hafızayı Mekân Kılan İkonik Yapılar

Libeskind’in kariyerinde dönüm noktası olan Berlin Yahudi Müzesi (Jüdisches Museum Berlin), mimarlığın sadece bir kabuk değil, acıyla yüzleşme ve kolektif yas alanı olabileceğini tüm dünyaya gösterdi. Çinko cephe yarıkları, beton boşluk kuleleri ve zemindeki döküm demir yüzlerle şekillenen yapı, mimarlık kuramında silinmez bir iz bıraktı.

11 Eylül saldırıları sonrasında New York Dünya Ticaret Merkezi Master Planı (Ground Zero) yarışmasını kazanan usta mimar, kentin en büyük yara izini kamusal bir bellek anıtına ve kentsel bir yaşam alanına dönüştürmeyi başardı.

Ekolojik Dönüşüm, Biyo-Kaynaklı Malzemeler ve Studio Libeskind Projeleri

Studio Libeskind bugün müze ve anıtlardan karma kullanımlı komplekslere, kentsel dönüşüm stratejilerinden yüksek yapılara kadar uzanan küresel ölçekli projelere imza atıyor. Ofisin güncel portföyü, form dili kadar iklim krizi, kentsel yoğunluk ve çevre dostu malzeme kullanımına odaklanan bir evrimi açıkça belgeliyor:

Paris Issy-les-Moulineaux: Biyo-Kaynaklı Malzeme ve Dikey Yeşil Dokunuş

Grand Paris Express projesinin gelecekteki 15. Hat metro istasyonu çevresinde yükselen 20 bin metrekarelik karma proje, ofisin sürdürülebilir mimarlık yaklaşımını somutlaştırıyor. Tasarım; dikey yeşil duvarları, karbon ayak izini minimize eden biyo-kaynaklı (bio-sourced) malzemeleri ve enerji etkin kabuk kurgusuyla çevreyle bütünleşik bir kamusal merkez vadediyor.

Seul Daechi Ssangyong 1: Kentsel Yoğunluğun Yeniden Tanımı

Güney Kore’nin başkenti Seul’de (Gangnam-gu) SAMOO Architects & Engineers ve HJ Design Partners iş birliğiyle yürütülen dönüşüm; 630 birimlik eskiyen yapı stoğunu 49 kata ulaşan 6 çağdaş kule ve yaklaşık 1.000 konutluk bir ekosisteme dönüştürüyor. Proje, dikey yapılaşmayı zemin seviyesindeki peyzaj koridorları ve düşük enerjili cephe çözümleriyle dengeliyor.

Antwerp Boerentoren Renovasyonu: Döngüsel Mimarlık ve Yeniden İşlevlendirme

Belçika’nın Anvers kentinde konumlanan, 1930’lu yılların Art Deco eseri tarihi Boerentoren Kulesi’nin dönüşümü, mevcut yapı stoğunun yıkılmadan kamusal bir sanat merkezine uyarlanmasını hedefliyor. Yapının embodied carbon (gömülü karbon) değerini koruyan bu adaptif yeniden kullanım yaklaşımı, döngüsel inşaat sektörüne örnek teşkil ediyor.

EkoYapı Değerlendirmesi: Mimaride Gerçek Sürdürülebilirlik Ne Anlama Geliyor?

Döngüsel ekonomi, yeşil yapı sertifikasyonları ve sıfır karbon hedeflerinin merkezde olduğu günümüz inşaat sektöründe, Daniel Libeskind’in Praemium Imperiale ile ödüllendirilmesi temel bir gerçeği anımsatıyor: Gerçek sürdürülebilirlik, salt mekanik hesaplamalar ya da yalıtım kalınlıklarından ibaret görülemez.

Bir kentin dayanıklılığı; insan psikolojisini gözeten, geçmişin hatırasını koruyan ve mevcut kentsel dokuyu yıkıp atmak yerine dönüştüren mimari sağduyuda saklıdır. Paris banliyölerinde biyo-tabanlı yapı bileşenlerine yönelen ya da Avrupa’nın en eski gökdelenlerinden birini yıkmak yerine rehabilite eden Studio Libeskind, mimarlığın hem geçmişe hem de gezegenin geleceğine karşı sorumluluk taşıyan etik bir sanat olduğunu kanıtlıyor.

Londra’nın Thames Nehri kıyısındaki önemli kültür ve yaşam merkezlerinden South Bank’ta yükselen SEVEN, Southbank Place projesinin son konut yapısı olarak satışa sunuluyor. Stanton Williams Architects tarafından tasarlanan proje, bölgenin modernist ve brutalist mimari mirasıyla ilişki kurarken 92 daire ve penthouse’u Londra’nın merkezindeki nehir kıyısı yaşamıyla buluşturuyor. Proje, son yıllarda Londra’nın kentsel dönüşüm bölgelerine ilgisi artan Türk yatırımcılar açısından da yeni bir konut ve yatırım alternatifi oluşturuyor.

Qatari Diar ile Canary Wharf Group’un ortak girişimi Braeburn Estates tarafından geliştirilen SEVEN, toplam 1 milyar sterlin değerindeki Southbank Place projesinin son binası olma özelliğini taşıyor. Yapının tamamlanmasıyla Southbank Place’in konut, kamusal alan, kültür ve nehir kıyısı yaşamını bir araya getiren dönüşüm sürecinde de önemli bir aşamaya ulaşılıyor.

South Bank’ın Mimari Mirasıyla Diyalog

SEVEN’ın mimari yaklaşımında bulunduğu çevrenin güçlü modernist karakteri belirleyici oluyor. Stanton Williams Architects tarafından tasarlanan yapı, komşu Royal Festival Hall ve Southbank Centre’ın karakteristik brutalist mimarisini doğrudan tekrar etmek yerine çağdaş bir mimari dille yeniden yorumluyor.

Bu yaklaşım, yeni konut yapısının South Bank’ın mevcut mimari kimliği içinde kendi karakterini oluşturmasına olanak tanırken bölgenin kültürel mirasıyla da bağ kurmasını sağlıyor. Thames Nehri kıyısındaki konumu sayesinde yapıdan Londra’nın kent siluetine ve nehir manzarasına geniş perspektifler açılıyor.

South Bank’ın sanat ve kültür kurumları, kamusal alanları ve nehir kıyısındaki yaya yaşamıyla kurulan yakın ilişki ise SEVEN’ın yalnızca bağımsız bir konut projesi olarak değil, daha geniş bir kentsel çevrenin parçası olarak değerlendirilmesini sağlıyor.

Southbank Place’in Son Konut Yapısı

SEVEN, Southbank Place kapsamında yeni ve prestijli bir konut satın almak isteyenler için projenin son konut seçeneğini oluşturuyor. Yapıda farklı yaşam biçimlerine göre planlanmış toplam 92 geniş daire ve penthouse bulunuyor.

Bir yatak odalı dairelerin fiyatları 1,7 milyon sterlinden başlarken, özel olarak tasarlanan dört yatak odalı penthouse 20 milyon sterlin bedelle satışa sunuldu. Yılın ilerleyen dönemlerinde üç penthouse’un daha satışa çıkarılması planlanıyor.

Projenin konumu, sakinlerini South Bank’ın kültür ve sanat ortamının yanı sıra Londra’nın merkezi ulaşım ağlarına da yakınlaştırıyor. Böylece SEVEN, konut ölçeğindeki yaşam kalitesini merkezi Londra’nın sunduğu kültürel ve kentsel olanaklarla bir araya getiriyor.

Londra’da Türk Yatırımcıların Tercihleri Değişiyor

SEVEN’ın satışa çıkışı, Türk yatırımcıların Londra konut piyasasındaki tercihlerinde yaşanan değişimle de kesişiyor. Geleneksel olarak Knightsbridge ve Mayfair gibi merkezi ve yerleşik lüks konut bölgelerine yönelen Türk sermayesinin bir bölümünün son yıllarda South Bank, Nine Elms ve King’s Cross gibi büyük ölçekli kentsel dönüşüm bölgelerine ilgi göstermeye başladığı belirtiliyor.

JLL Residential Türkiye Pazarından Sorumlu Yasemin Öztürk, özellikle daha genç kuşak Türk yatırımcıların tercihlerinde bu değişimin belirginleştiğini ifade ediyor.

Öztürk, yerleşik ve geleneksel servet sahiplerinin Knightsbridge ve Mayfair’e ilgisinin devam ettiğini, daha genç alıcıların ise South Bank, Nine Elms ve King’s Cross gibi dönüşüm odaklı bölgeleri tercih ettiğini belirtiyor. Bu eğilimde söz konusu bölgelerin gelişme potansiyeli, sundukları yaşam olanakları ve metrekare başına değer avantajının etkili olduğuna dikkat çekiyor.

Bu değişim, Londra’daki gayrimenkul yatırımlarında yalnızca mevcut prestijin değil, gelecekteki kentsel gelişim potansiyelinin de yatırım kararlarında giderek daha belirleyici hale geldiğini gösteriyor.

Kültür, Konut Ve Nehir Kıyısı Yaşamı Bir Arada

South Bank, Londra’nın kültürel kimliğinin en güçlü biçimde hissedildiği bölgelerden biri. Royal Festival Hall ve Southbank Centre gibi önemli kültür yapılarının çevresinde gelişen bölge; sanat, kamusal yaşam, yeme-içme alanları ve Thames boyunca devam eden yaya rotalarıyla kentin canlı merkezlerinden birini oluşturuyor.

SEVEN’ın bu bağlam içerisindeki konumu, projenin mimari yaklaşımını da şekillendiriyor. Stanton Williams Architects’in tasarımı, çevredeki brutalist mirasla çağdaş konut mimarisi arasında yeni bir ilişki kurmayı amaçlarken Southbank Place’in daha geniş ölçekli dönüşümünü de tamamlıyor.

Southbank Place’in son binası olarak hayata geçirilen SEVEN, böylece yalnızca yeni bir lüks konut projesi değil; South Bank’ın son yıllarda geçirdiği kentsel dönüşümün de son parçalarından biri olarak öne çıkıyor.

Öğrenci üyelerin mesleki gelişimini desteklemeyi, kolektif üretim ve birlikte karar alma süreçlerini deneyimlemelerini sağlamayı amaçlayan kamp, Peyzaj Mimarları Odası’nın ana yürütücülerinden olduğu EPD-Net Erasmus+ Projesi’nin katkıları ve Mersin Büyükşehir Belediyesi iş birliğiyle düzenlendi. Çalışmalar Dr. Öğr. Üyesi Mehmet Ali Derse ve Arş. Gör. Ramazan Karataş yürütücülüğünde gerçekleştirildi.

Müftü Deresi İçin Doğa Temelli Çözümler

Kampın çalışma alanı olarak Mersin kent yerleşiminden geçerek Akdeniz’e ulaşan Müftü Deresi seçildi. Yaklaşık 60 kilometre uzunluğa ve 410 kilometrekarelik su toplama havzasına sahip dere ve çevresi; kurakçıl peyzaj, iklim değişikliğine uyum, kentsel dirençlilik, su yönetimi ve doğa temelli çözümler çerçevesinde ele alındı.

Öğrenciler, eğitmenlerin yönlendirmesiyle Müftü Deresi ve yakın çevresine ilişkin farklı planlama ve tasarım önerileri geliştirdi. Çalışmalarda su kaynaklarının daha verimli kullanılması, bölgenin iklim koşullarına uyum sağlayabilecek peyzaj yaklaşımlarının oluşturulması ve kentsel dirençliliğin güçlendirilmesi öncelikli konular arasında yer aldı. Tasarım sürecinde ekonomik ve işlevsel gerekliliklerle birlikte estetik ve sürdürülebilirlik kriterleri de değerlendirildi.

Kamp programı yalnızca proje üretimiyle sınırlı kalmadı. Söyleşiler, atölyeler ve mesleki paylaşımlarla öğrenciler akademisyenler, eğitmenler, sektör ve meslek odası temsilcileriyle bir araya geldi. Tarsus’a düzenlenen kültür gezisi ise katılımcılara bölgenin tarihi ve kültürel değerlerini yerinde inceleme fırsatı sundu.

Kentlerde Su Yönetimi Yeniden Düşünülüyor

İklim değişikliğiyle birlikte kentlerde suyun nasıl yönetildiği, peyzaj planlama ve tasarımının temel meselelerinden biri haline geliyor. Kent dokusu içerisinde kalan derelerin yalnızca suyun taşındığı altyapı elemanları olarak değil, daha geniş ekolojik sistemlerin parçaları olarak değerlendirilmesi; yeşil alan sürekliliği, su kaynaklarının korunması ve kentlerin aşırı iklim olaylarına karşı dayanıklılığının artırılması açısından önem taşıyor.

TMMOB Peyzaj Mimarları Odası Genel Başkanı Özay Yerlikaya da kamp kapsamında yaptığı değerlendirmede artan sıcaklıklar, kuraklık ve su kaynakları üzerindeki baskının kentlerin planlama anlayışını yeniden düşünmeyi zorunlu kıldığını belirtti. Yerlikaya, kent içinden geçen derelerin doğal sistemin bir parçası olarak ele alınması gerektiğini vurgulayarak, kentlerin suyu daha akılcı kullanan ve bulunduğu coğrafyanın doğal koşullarıyla uyumlu bir yapıda planlanmasının önemine dikkat çekti.

Yerlikaya ayrıca genç peyzaj mimarı adaylarının Müftü Deresi için geliştirdiği kurakçıl peyzaj ve doğa temelli çözüm önerilerinin, benzer sorunlarla karşı karşıya olan kentler için de bir fikir ve deneyim alanı oluşturabileceğini ifade etti.

Akademisyenler Ve Öğrenciler Birlikte Üretti

Kamp boyunca Doç. Dr. Bahar Başer Kalyoncuoğlu, Barış Ekmekçi, Süleyman Can Çinkılıç, Cemil Hamdi Okumuş, Mehmet Cemil Aktaş, Burak Işık, Alican Turgay Sezer ve Prof. Dr. Hayriye Eşbah Tunçay eğitmen olarak proje üretim sürecine katkıda bulundu.

Farklı üniversitelerden gelen öğrencilerin aynı çalışma alanı üzerinde birlikte üretmesi, kampın önemli bileşenlerinden birini oluşturdu. Böylece katılımcılar yalnızca Müftü Deresi için tasarım önerileri geliştirmekle kalmadı; farklı yaklaşımları karşılaştırma, kolektif karar alma ve mesleki deneyim paylaşımı imkânı da buldu.

10 Günlük Çalışmanın Sonuçları Sergilendi

Kamp kapsamında geliştirilen projeler, 29 Ağustos 2026 tarihinde düzenlenen Proje Sergisi ve Kapanış Etkinliği ile katılımcılara sunuldu. Sergide genç peyzaj mimarı adaylarının Müftü Deresi için geliştirdiği planlama ve tasarım önerileri bir araya getirildi.

16. PMOGenç Yaz Kampı, iklim değişikliğinin kentler üzerindeki etkilerinin giderek daha görünür hale geldiği bir dönemde, peyzaj mimarlığının su yönetimi ve kentsel dirençlilikte üstlenebileceği rolü öğrenci çalışmaları üzerinden tartışmaya açtı. Müftü Deresi üzerine geliştirilen öneriler ise kurakçıl peyzaj ve doğa temelli çözümlerin yalnızca ekolojik bir yaklaşım değil, geleceğin kentlerini şekillendirecek planlama araçlarından biri olduğunu ortaya koydu.

Foster + Partners’ın Bangkok’taki sürdürülebilir The Forestias masterplanının merkezinde tasarladığı Mulberry Grove The Forestias Condominiums tamamlandı. Altı orta katlı konut yapısından oluşan proje, masterplanın merkezindeki ormanla doğrudan ilişki kurarken Tayland’ın geleneksel mimarisinden alınan pasif tasarım ilkelerini tropikal iklime uyarlıyor. Yedi ile sekiz kat arasında değişen yapılar; kuşaklar arası yaşam, topluluk ilişkileri ve doğayla gündelik temas etrafında şekilleniyor. 

The Forestias’ın merkezi ormanının sınırında konumlanan konutlar, yeşil dokuya bakan yaşam alanları ve doğrudan peyzaja açılan ortak mekânlarıyla doğayı projenin arka planında kalan bir unsur olmaktan çıkarıyor. Foster + Partners, peyzajla bütünleşen zemin düzleminden açık lobilere, gölgeli balkonlardan ortak yaşam alanlarına kadar farklı ölçeklerde doğayla ilişki kuran bir konut modeli geliştiriyor.

Ormanın Devamındaki Konutlar

Mulberry Grove The Forestias Condominiums’un temel tasarım yaklaşımı, yapılı çevre ile merkezi orman arasındaki sınırları mümkün olduğunca azaltmaya dayanıyor. Tamamen yayalaştırılmış ve peyzajla düzenlenmiş zemin düzlemi, konut bloklarını doğayla buluştururken açık lobiler kesintisiz biçimde ormana doğru uzanıyor. Böylece her binanın girişi yalnızca bir geçiş alanı değil, aynı zamanda sakinlerin karşılaşabileceği sosyal bir eşik olarak çalışıyor. 

Geleneksel Tayland avlularından esinlenen bu ortak alanlar, komşuluk ilişkilerini güçlendirmek ve kullanıcıların fiziksel ve duygusal iyi oluşunu desteklemek üzere kurgulanıyor. Masterplanın merkezi ormanı tüm The Forestias sakinleri için geniş ölçekli bir buluşma alanı oluştururken, konut projesinde merkezi bir kulüp binası ile her blokta daha küçük ortak yaşam ve yemek alanları bulunuyor.

Mahalle ölçeğinde ise sınır duvarları ve çitlerin görsel etkisi azaltılarak farklı ortak alanlar arasında daha geçirgen ilişkiler kuruluyor. Konutlar aynı zamanda ulaşım noktaları, perakende alanları ve The Forestias içerisindeki diğer yerleşimlere yürüme mesafesinde konumlanıyor. 

Kuşaklar Arası Yeni Bir Konut Modeli

The Forestias masterplanının önemli hedeflerinden biri, farklı kuşakların bir arada yaşayabileceği ve gündelik hayatı paylaşabileceği mekânlar oluşturmak. Mulberry Grove The Forestias Condominiums da özel yaşam ile topluluk hayatı arasındaki geçişleri farklı ölçeklerde ele alıyor.

Her konut biriminde el işi, tamirat veya kişisel projeler için kullanılabilecek küçük ve esnek “makerspace” alanları bulunuyor. Bu alanlar, ortak koridorlarla evlerin daha özel bölümleri arasında görsel ve mekânsal bir ara yüz oluşturuyor. Böylece kullanıcıların kişisel üretimlerine alan açılırken komşular arasındaki gündelik karşılaşmaların da desteklenmesi hedefleniyor. 

Projenin resmi geliştirici sayfası da altı konut yapısının kuşaklar arası yaşam anlayışı doğrultusunda tasarlandığını ve özel alanlarla ortak mekânların dengeli biçimde bir araya getirildiğini belirtiyor. 

Geleneksel Tayland Mimarisinden Pasif Tasarım İlkelerine

Mulberry Grove The Forestias Condominiums’un iklim stratejisi, geleneksel Tayland mimarisinin tropikal koşullara yüzyıllar içerisinde geliştirdiği çözümleri çağdaş konut mimarisine uyarlıyor.

Konut alanlarının zeminden yükseltilmesi, yapıların altında hava dolaşımına izin vererek yaşam alanlarının serin tutulmasına yardımcı olurken yoğun yağışlara karşı da koruma sağlıyor. Yüksek tavanlar ve odalar arasındaki açık bağlantılar doğal hava hareketini destekliyor. Geniş saçaklar ve sürgülü ekranlar ise yapıları doğrudan güneşten ve yağmurdan koruyor. 

Yapıları çevreleyen balkonlar bu iklimsel yaklaşımın önemli parçalarından birini oluşturuyor. Gölgelendirilmiş dış mekânlar konut ile orman arasında bir tampon bölge yaratırken, üst katlardan çevredeki yeşil dokuya geniş görüşler sağlanıyor.

Böylece yerel mimariden alınan ilkeler biçimsel bir referans olmanın ötesine geçerek yapının iklim performansını belirleyen aktif tasarım araçlarına dönüşüyor.

Pasif Soğutma, Güneş Enerjisi Ve Adaptif Cephe

Mulberry Grove The Forestias Condominiums, LEED Gold sertifikasını hedefleyen çevresel stratejilerle tasarlandı. Pasif soğutma ve doğal havalandırma çözümlerinin yanı sıra yenilenebilir enerji üretimi için fotovoltaik paneller ve değişen çevresel koşullara yanıt veren adaptif cephe sistemi projeye dahil edildi. 

Bu yaklaşımda sürdürülebilirlik, yalnızca yapıya eklenen teknolojik sistemler üzerinden değil, yerleşim kararlarından bina kesitine ve gündelik yaşam biçimlerine kadar uzanan bütüncül bir tasarım meselesi olarak ele alınıyor.

Özellikle doğal hava hareketinin desteklenmesi, gölgelendirme, yağıştan korunma ve yarı açık yaşam alanlarının kullanılması, Bangkok’un sıcak ve nemli iklimine mekanik sistemlerden önce mimari araçlarla yanıt vermeyi amaçlıyor.

Doğa Ve Topluluk Etrafında Şekillenen Bir Yaşam

Mulberry Grove The Forestias Condominiums, doğayla ilişkinin yanı sıra topluluk kavramını da konut tasarımının merkezine yerleştiriyor. Orman, avlular, açık lobiler, ortak yaşam alanları ve konut içerisindeki küçük üretim mekânları farklı mahremiyet derecelerinde karşılaşma noktaları yaratıyor.

Bu yönüyle proje, yoğun kentlerde konut üretiminin yalnızca bağımsız yaşam birimlerinden oluşmak zorunda olmadığını; doğa, iklim ve kuşaklar arası sosyal ilişkilerin mimari organizasyonun parçasına dönüştürülebileceğini ortaya koyuyor.

Foster + Partners’ın F&P (Thailand) Ltd üzerinden gerçekleştirdiği proje, geleneksel Tayland mimarisinin pasif tasarım bilgisini çağdaş konut tipolojileriyle buluştururken, The Forestias masterplanının merkezindeki ormanı gündelik yaşamın doğrudan bir parçasına dönüştürüyor. 

Kanada’nın Hamilton kentindeki McMaster University kampüsünde yer alan McMaster University Life Sciences Building and Greenhouse, yaşam bilimleri araştırmalarını, eğitimi ve öğrenci yaşamını doğayla doğrudan ilişki kuran yeni bir mimari kurgu içinde bir araya getiriyor. Moriyama Teshima Architects tarafından tasarlanan proje, mevcut Life Sciences Building’e entegre edilen 11.400 ft²’lik (yaklaşık 1.060 m²) araştırma serasıyla, bilimsel üretimi kampüs yaşamının görünür bir parçasına dönüştürüyor. 

Yaşlanan ve kampüs dışında bulunan eski sera tesisinin yerini alan yeni yapı, yalnızca araştırma altyapısını yenilemekle kalmıyor; mevcut beş katlı Life Sciences Building için yeni bir giriş ve kimlik oluşturuyor. Proje, devam eden çok yıllı dönüşüm sürecinin bir parçası olarak eğitim yapılarının mevcut bina stokuyla birlikte nasıl geliştirilebileceğine de dikkat çekiyor. 

McMaster University Life Sciences Building And Greenhouse Bilimi Görünür Kılıyor

Yeni sera, geleneksel araştırma seralarının kapalı ve kontrollü karakterinden farklı olarak bilimsel faaliyetleri kampüsün gündelik yaşamıyla buluşturuyor. University Avenue yönüne açılan şeffaf cephe ve testere dişi formundaki çatı, yapının dışarıdan güçlü biçimde algılanmasını sağlıyor.

Mevcut binanın batı ve güney cephelerini çevreleyen sera, bitkilerin ihtiyaç duyduğu güneş ışığından mümkün olduğunca yararlanacak biçimde konumlandırılmış. Geceleri aydınlatılan şeffaf hacim ise bitki yaşamını ve içeride gerçekleştirilen araştırmaları dışarıdan görünür kılarak kampüs için yeni bir odak noktası oluşturuyor. 

Bu yaklaşım, araştırma faaliyetlerini yapının arka planında kalan teknik bir işlev olmaktan çıkarıyor. Bitkiler, araştırmacılar ve bilimsel çalışma süreçleri mimari deneyimin doğrudan parçasına dönüşüyor.

Asma Köprüden Seraya Bakış

Yapıya giriş deneyimi de bilim ile kullanıcı arasındaki bu görsel ilişki üzerine kuruluyor. Ziyaretçiler ahşap çerçeveli bir giriş portalından geçerek iki kat yüksekliğindeki seranın üzerinde asılı duran bir köprüye ulaşıyor. Köprüden aşağıdaki bitki örtüsü ve araştırma ortamları izlenebiliyor. 

Girişin devamında yer alan doğal ışıkla aydınlatılmış kütlesel ahşap lobi, Life Sciences Building için yeni bir sosyal merkez oluşturuyor. Öğrencilerin bir araya gelebileceği, çalışabileceği, informal toplantılar gerçekleştirebileceği ve etkinlikler düzenleyebileceği alanlar, araştırma yapısının sosyal işlevlerini de güçlendiriyor. 

Böylece sera ile mevcut üniversite yapısı arasındaki bağlantı yalnızca işlevsel bir geçiş olarak değil, öğrencilerin bilimsel üretimle karşılaşmasını sağlayan mekânsal bir deneyim olarak ele alınıyor.

200’den Fazla Bitki Türü İçin Yaşam Alanı

McMaster University Life Sciences Building and Greenhouse içerisinde hem yarı kamusal alanlar hem de kontrollü araştırma bölümleri bulunuyor. Islak yağmur ormanı ve kuru savan koşullarını taklit eden farklı çevresel ortamlar, 200’den fazla bitki türüne ev sahipliği yapıyor. 

Özelleştirilmiş araştırma hücreleri ve destek alanlarında ise bitki genomikleri, mikroorganizmalar, toprak sağlığı ve farklı doğal sistemler üzerine çalışmalar gerçekleştirilebiliyor. Araştırma alanları ile dolaşım bölümleri arasındaki cam yüzeyler sayesinde öğrenciler ve ziyaretçiler laboratuvar faaliyetlerini gözlemleyebiliyor. 

McMaster University Biyoloji Bölümü Başkanı ve Profesörü Marie Elliot’a göre yeni tesis; bitkilerin olumsuz koşullarda hayatta kalması, bağışıklık sistemleri ve iletişim biçimleri gibi kritik araştırma konularının incelenmesi için güncel bir altyapı sağlıyor. 

Kütlesel Ahşap Ve Doğal Malzemeler İç Mekâna Taşınıyor

Seradaki doğal sistemlerle kurulan ilişki yapının iç mekânlarında da devam ediyor. Kütlesel ahşap strüktür, ahşap yüzeyler, doğal ışık, bitkilendirme ve seraya açılan görüşler, mimari ile araştırılan canlı sistemler arasında görsel ve malzeme temelli bir bağ kuruyor.

Bu yaklaşım aynı zamanda üniversite yapılarında sıklıkla karşılaşılan kurumsal atmosferi yumuşatıyor. Araştırma, eğitim ve sosyal yaşam için oluşturulan alanların ortak bir mimari dil altında buluşması, Life Sciences Building’i yalnızca laboratuvar ve dersliklerden oluşan bir akademik yapı olmaktan çıkarıyor. 

Kampüsün İlk Jeotermal Isıtma Ve Soğutma Sistemi

Projenin çevresel performansı da dönüşümün önemli bileşenlerinden biri. LEED Gold sertifikasına sahip olan yapı, McMaster University’nin daha geniş kapsamlı sürdürülebilirlik hedeflerini destekleyen çeşitli stratejiler içeriyor. 

Bunların en önemlilerinden biri, projeyle birlikte üniversite kampüsünde ilk kez kullanılan jeotermal ısıtma ve soğutma sistemi. Mevcut Life Sciences Building’in çok yıllı yenileme programı kapsamında ayrıca doğal ışığın artırılması, erişilebilirliğin iyileştirilmesi ve yeni ortak çalışma ve buluşma alanlarının oluşturulması hedefleniyor. 

Yeni bir araştırma yapısının mevcut binaya eklenmesi de projenin sürdürülebilirlik yaklaşımının mimari ölçeğini ortaya koyuyor. Yeni sera bağımsız bir yapı olarak konumlandırılmak yerine mevcut akademik yapıyla bütünleşerek araştırma, eğitim ve öğrenci yaşamını aynı sistem içinde topluyor.

Bilimsel Araştırma Kampüs Yaşamının Bir Parçasına Dönüşüyor

McMaster University Life Sciences Building and Greenhouse’un öne çıkan yönü, araştırma altyapısını görünür ve deneyimlenebilir hale getirmesi. Şeffaf sera cephesi, seranın üzerinden geçen köprü, araştırma alanlarına açılan cam yüzeyler ve ortak kullanım alanları sayesinde bilimsel çalışma kampüs yaşamından ayrıştırılmıyor.

Moriyama Teshima Architects’in tasarımı bu anlamda sera tipolojisini yalnızca kontrollü iklim koşulları sağlayan teknik bir yapı olarak ele almak yerine, bilim, eğitim, mimarlık ve doğanın kesiştiği bir öğrenme ortamınadönüştürüyor. 

Mevcut yapının dönüşümü, kütlesel ahşap kullanımı, jeotermal sistem ve doğal ışık stratejileriyle desteklenen proje, üniversite kampüslerinde bilimsel araştırmanın mimarlık aracılığıyla nasıl daha görünür ve erişilebilir hale getirilebileceğine dair güncel bir örnek sunuyor.

Ecole Brouch Tarihi Yapı Ve Yeni Binaları Birleştiriyor

Brouch Mahallesi’nin yeniden düzenlenmesi kapsamında geliştirilen Ecole Brouch projesinde, mevcut tarihi okul yapısının yenilenmesinin yanı sıra üç yeni okul binasının inşa edilmesi planlanıyor. Projenin kentsel tasarım önerisiyle JSWD, açılan yarışmada birincilik elde etti.

Yeni yerleşimde dört yapı hacmi neredeyse kare biçiminde bir avlu çevresinde konumlanıyor. Zemin kattaki açıklıklar avlunun farklı yönlerden görülebilmesini ve erişilebilir kalmasını sağlarken, birinci kattaki köprüler yapıları birbirine bağlıyor. Yerleşim aynı zamanda binaların arasından geçen araçsız kamusal bir yaya bağlantısı oluşturuyor. 

Projenin ilk yapım aşaması tamamlanarak kullanıma açıldı. Bu aşamada güneydeki Bina C ve batıdaki Bina D tamamlandı. Yeni yapılar tarihi ana binayla malzeme ve renk açısından ilişki kurarken, çağdaş mimari yorumlarını da koruyor. 

Esnek Bir Öğrenme Peyzajı

Ecole Brouch’un tasarımında okul, birbirinden bağımsız yapıların oluşturduğu bir “okul köyü” olarak ele alınıyor. Yeni ve mevcut yapılar bütüncül bir organizasyon içinde çalışırken, mekânların gelecekte değişen ihtiyaçlara uyum sağlayabilmesi hedefleniyor.

Derslikler ile okul öncesi ve sonrası bakım alanlarının kesin sınırlarla birbirinden ayrılması yerine, farklı kullanım biçimlerinin iç içe geçtiği esnek bir öğrenme peyzajı oluşturuluyor. Açık, yarı açık ve kapalı alanlardan oluşan mekânsal yapı, büyük yapısal müdahalelere gerek kalmadan farklı ihtiyaçlara göre uyarlanabiliyor. 

Birinci kattaki cam köprüler tarihi okul yapısını yeni binalara bağlarken, halka biçimindeki dolaşım şeması öğrencilerin yapı içinde kolayca yön bulmasına yardımcı oluyor. Bina C’de açık merdivenin altında oluşturulan ahşap kaplı oturma basamakları ise öğrenciler için dinlenme ve sosyalleşme alanları oluşturuyor. 

Tuğla Cepheyle Tarihi Yapıya Gönderme

Yeni yapıların cephelerinde kullanılan masif kaplama tuğlaları, mevcut tarihi yapının sıva ve doğal taş cephesindeki renklerle uyum sağlayacak şekilde seçilmiş. Pencere oranları da tarihi yapının karakteristik ölçülerini referans alıyor.

Tuğla örgüsündeki farklı uygulamalar cepheye üç boyutlu bir karakter kazandırırken, malzemenin doğal ve dayanıklı niteliği projenin uzun ömürlü kullanım hedefini destekliyor. Dış cephede bronz renkli anodize alüminyum pencere profilleri kullanılırken, iç mekânlarda pencere pervazları, dolaplar ve diğer ahşap elemanlarla uyum sağlayan meşe tercih edilmiş. 

İç mekânlarda açık renk terrazzo zeminler, beyaz sıvalı duvarlar ve görünür beton tavanlar kullanılıyor. Akustik performans ise renkli keçe panellerle destekleniyor. Koridorlardaki ahşap kaplamalar ve sanat çalışmaları, eğitim yapısının kimliğini güçlendiren diğer unsurlar arasında yer alıyor.

Mimarlık Ve Sanat Aynı Mekânda

Sanatçı Daniel Mac Lloyd tarafından hazırlanan çalışmalar, özellikle açık merdiven alanlarında mimariyle bütünleşiyor. Bölgeye özgü yalıçapkını kuşundan ilham alan kompozisyon, soyut lekeler ve damla formlarıyla birlikte kullanılarak yapıya hareketli bir görsel karakter kazandırıyor. 

Bu yaklaşım, sanatın sonradan eklenen dekoratif bir unsur olmasının ötesine geçerek okulun mekânsal kimliğinin bir parçası olmasını sağlıyor.

Ecole Brouch’ta İklim Duyarlı Tasarım

Ecole Brouch’un enerji konsepti, yapının temel enerji ihtiyacını azaltmaya ve bakım gereksinimlerini sınırlamaya odaklanıyor. İç mekânların doğal havalandırılması bu yaklaşımın önemli parçalarından biri.

Cepheye entegre edilen “Parieto system” adlı iklim duyarlı pencere sistemi, yaz aylarında soğutulmuş taze havanın içeri alınmasına yardımcı olurken, kış aylarında güneş kazanımıyla önceden ısınan havanın bina içine aktarılmasını sağlıyor. Çatıdaki fanlar ise hava akışını düzenliyor. Yeni binaların düz çatılarında yer alan güneş panelleri de yerinde enerji üretimine katkıda bulunuyor. 

Projenin tamamlanmasıyla yaklaşık 11.000 metrekarelik bir kullanım alanına ulaşması planlanıyor. Üçüncü yeni okul binası ve tarihi yapının yenilenmesi ise sonraki yapım aşamalarında gerçekleştirilecek. Ayrıca okulun karşısında, daha küçük yaş gruplarına yönelik ayrı bir okul öncesi yapısının ve korunaklı bir bahçe avlusunun oluşturulması planlanıyor.

Japon mobilya markası Yedit’in tasarımcısı Yuya Nakazawa tarafından geliştirilen ORUHA, heykelsi formu, el işçiliği ve kullanıcıya sunduğu kişisel alan fikriyle öne çıkıyor. On uluslararası tasarım ödülüne layık görülen ve Museum of Outstanding Design’ın (MOOD) kalıcı koleksiyonuna dahil edilen ORUHA, şimdi sınırlı üretim modeliyle ilk kez uluslararası kullanıcılarla buluşmaya hazırlanıyor. 

ORUHA Tasarımında Heykel Ve Mobilya Bir Arada

ORUHA, geleneksel bir sandalye tipolojisini yeniden yorumlayarak mobilya ile mekânsal obje arasında konumlanıyor. Tasarımın temelinde, ortak kullanılan alanlarda kullanıcıya kişisel ve korunaklı bir alan hissi sunma fikri bulunuyor.

Heykelsi silüetiyle mekânın bir parçası haline gelen sandalye, kullanıldığında ise daha içe dönük ve kişisel bir deneyim yaratıyor. Organik yüzeyler, değişen ışıkla birlikte farklı görsel etkiler oluştururken, formun çevresiyle kurduğu ilişki de tasarımın önemli unsurlarından biri olarak öne çıkıyor. 

Film Kurgusundan Ahşap Formuna

ORUHA’nın tasarım yaklaşımı, Yuya Nakazawa’nın video kurgu geçmişinden besleniyor. Film kurgusunda farklı görüntülerin bir araya getirilerek ritim ve duygusal akış oluşturulması, sandalye tasarımında oranlar, çizgiler ve kullanıcının deneyimlediği mekânsal akış üzerinden yeniden yorumlanıyor.

Bu yaklaşım, ORUHA’nın yalnızca ergonomik bir oturma elemanı olarak değil, kullanıcıyla duygusal bir ilişki kuran bir tasarım objesi olarak ele alınmasını sağlıyor. Tasarımın formu, beş kil modelinin ardından geliştirildi; karmaşık geometrinin ahşaba aktarılması sırasında geleneksel ölçüm ve simetri yöntemlerinin yerine malzemenin doğrudan verdiği tepkiler ve tasarımcının duyusal değerlendirmeleri belirleyici oldu. 

Geleneksel Japon Ahşap İşçiliği

ORUHA’nın üretim süreci de tasarımın kendisi kadar dikkat çekici. Karmaşık organik geometrisi nedeniyle seri üretim ve otomatik üretim yöntemlerine uygun olmayan sandalye, büyük ölçüde geleneksel Japon el aletleri kullanılarak şekillendiriliyor.

Tasarımın son formunda özellikle kanna adı verilen geleneksel Japon rendesi kullanılıyor. Böylece ahşabın yüzeyi ve formu, endüstriyel üretimden ziyade doğrudan zanaatkârın müdahalesiyle şekilleniyor. Yedit, bu yöntemi yalnızca bir yüzey işleme tekniği olarak değil, tasarım sürecinin temel bir parçası olarak değerlendiriyor. 

ORUHA’nın gövdesinde sert akçaağaç, oturma bölümünde ise ceviz kullanılıyor. 740 × 550 × 760 mm ölçülerindeki sandalyenin oturma yüksekliği 430 mm olarak belirtiliyor. 

10 Uluslararası Tasarım Ödülü

ORUHA, kısa sürede uluslararası tasarım dünyasında önemli bir görünürlük kazandı. Sandalye; A’ Design Award 2026 Gold Winner, London International Creative Competition 2025 Best in Category, SIT Furniture Design Award, ASIA DESIGN PRIZE ve NY Product Design Awards gibi farklı organizasyonlarda ödüllendirildi. Ayrıca French, London, Rome, Tokyo ve Paris Design Awards kapsamında da çeşitli dereceler aldı. 

ORUHA’nın Museum of Outstanding Design’ın kalıcı koleksiyonuna dahil edilmesi de tasarımın uluslararası görünürlüğünü güçlendiren önemli gelişmelerden biri oldu. 

Sınırlı Üretim İçin Yeni Bir Dönem

ORUHA’nın bugüne kadarki yolculuğu, ortak kullanılan kiralık bir atölyenin üretim koşulları içinde şekillendi. Uluslararası ödüllere ve müze koleksiyonuna dahil olmasına rağmen sandalye; üretim, depolama ve sevkiyat kapasitesindeki sınırlamalar nedeniyle bugüne kadar geniş ölçekte satışa sunulamadı.

Yedit şimdi Tokyo’nun Shinjuku bölgesinde kendine ait bir atölye kurarak daha kontrollü bir üretim sistemi oluşturmayı hedefliyor. Bu sürecin ilk adımı olarak ORUHA için uluslararası bir bekleme listesi açıldı ve tasarımın sınırlı üretim modeliyle kullanıcılarla buluşmasının önü açıldı. 

Böylece ORUHA, yalnızca ödüllü bir prototip olmaktan çıkarak zanaatkârlık, heykelsi tasarım ve çağdaş mobilya üretimini bir araya getiren sınırlı üretim bir tasarım objesine dönüşüyor.

Yurt içinde ve yurt dışında 65’i aşkın ülkede banyo ve ıslak mekânlara yönelik ürünleriyle faaliyet gösteren Creavit, “1. Ulusal Creavit Öğrenci Tasarım Yarışması: Creavit ile Troya Destanı Yeniden Yazılıyor” başlığıyla genç tasarımcıları Troya’dan ilham alan özgün lavabo tasarımları geliştirmeye çağırıyor.

Troya Kültürel Mirası Çağdaş Tasarımla Buluşuyor

Yarışmanın temel amacı, Anadolu’nun önemli kültürel miraslarından biri olan Troya’nın genç tasarımcıların bakış açısıyla yeniden yorumlanmasını sağlamak. Katılımcılardan Troya temasını çağdaş bir lavabo tasarımı üzerinden ele almaları bekleniyor.

1. Ulusal Creavit Öğrenci Tasarım Yarışması, Türkiye ve KKTC vatandaşlarının yanı sıra yurt içindeki ve yurt dışındaki üniversitelerde mimarlık, iç mimarlık, endüstriyel tasarım ve seramik bölümlerinde lisans eğitimi gören öğrencilere açık olacak. Yarışmaya bireysel olarak ya da en fazla dört kişilik ekipler halinde katılım sağlanabilecek. Her katılımcı veya ekip, yarışmaya en fazla üç proje sunabilecek.

Tasarımlar; yaratıcılık ve özgünlük, teknik uygulanabilirlik, konsept ve tema uygunluğu ile sunum kalitesi kriterleri üzerinden değerlendirilecek. Değerlendirmede yüzde 40 ağırlığa sahip olan yaratıcılık ve özgünlük, yarışmanın en yüksek puanlı kriteri olarak öne çıkıyor.

Başvurular 4 Aralık’a Kadar Sürecek

1. Ulusal Creavit Öğrenci Tasarım Yarışması başvuruları 24 Ağustos-4 Aralık 2026 tarihleri arasında, yarışma için oluşturulan web sitesindeki başvuru modülü üzerinden gerçekleştirilecek. Jüri toplantısının 14 Aralık haftasında yapılması, kazananların ise 25 Aralık 2026 tarihinde açıklanması planlanıyor. Ödül töreni ve serginin Ocak 2027’de gerçekleştirilmesi öngörülüyor.

Yarışmanın jüri üyeleri arasında Ece Ceylan Baba, Caner Bilgin, Gülşah Elikbank, Rıdvan Gölcük, Ertuğrul Güngör, Gülay Gamze Güven, Şule Koç, Atilla Kuzu ve Sezin Tanrıöver bulunuyor. Yarışmanın Onursal Başkanlığını Mithat Çanakcı ve Mehmet Çanakcı üstlenirken, Yarışma Düzenleme Kurulu İzzet Çolpan, Reyhan Yıldırım Badurluoğlu ve Neslişah Öztürk’ten oluşuyor.

Genç Tasarımcılara 320 Bin TL Ödül

Yarışmada birinciye 100.000 TL, ikinciye 75.000 TL, üçüncüye ise 50.000 TL ödül verilecek. Bunun yanı sıra jüri tarafından seçilecek üç tasarım, 20.000 TL Creavit Özel Ödülü ile ödüllendirilecek. Böylece yarışma kapsamında toplam 285.000 TL ana ödül ve 60.000 TL Creavit Özel Ödülü olmak üzere 345.000 TL ödül dağıtılacak.

Creavit, yarışmayla birlikte genç tasarımcıların Anadolu’nun kültürel mirasını kendi tasarım dilleriyle yeniden ele almalarına ve geçmiş ile gelecek arasında yeni bağlantılar kurmalarına alan açmayı hedefliyor. “Her Yol Troya’dan Başlar!” yaklaşımıyla düzenlenen yarışma, Troya’nın tarihsel ve kültürel mirasını çağdaş banyo kültürüyle buluşturmayı amaçlıyor.

Creavit’ten Tasarım Ve Sürdürülebilirlik Odaklı Yaklaşım

Tasarımı marka kültürünün önemli bir parçası olarak ele alan Creavit, seramik sağlık gereçleri, banyo mobilyaları ve armatürler başta olmak üzere ıslak mekânlara yönelik geniş ürün gamıyla faaliyet gösteriyor. Marka, Ar-Ge Merkezi ve 2026 yılında kazandığı resmi Tasarım Merkezi statüsüyle fikirden ürüne uzanan süreçte araştırma, geliştirme ve tasarım çalışmalarını sürdürüyor.

Creavit’in sürdürülebilirlik yaklaşımı ise enerji ve kaynak verimliliği, atıkların geri kazanımı, düşük karbonlu üretim ve su yönetimi gibi başlıklara odaklanıyor. Marka, 2024 yılında TÜBİTAK 1832 Sanayide Yeşil Dönüşüm Programı kapsamında üretim atıklarının geri kazanımına yönelik desteklenen bir proje gerçekleştirirken, aynı yıl yüzde 100 hidrojenle vitrifiye pişirim denemesi de gerçekleştirdi.

1. Ulusal Creavit Öğrenci Tasarım Yarışması hakkında detaylı bilgi ve başvuru için Creavit’in yarışma sayfası ziyaret edilebilir.

Yarışma Başvuru Sayfası – Creavit

Mevcut Yapıyı Dönüştüren Bir Konut Yaklaşımı

Fringe Dweller, yıkıp yeniden inşa etmek yerine mevcut bir yapının potansiyelini değerlendiren bir dönüşüm yaklaşımını ortaya koyuyor. Heritage overlay kapsamında bulunan mevcut kır evinin geleneksel plan şeması büyük ölçüde korunurken, mekânların güncel aile yaşamına uyum sağlayabilmesi için sınırlı müdahaleler gerçekleştiriliyor. 

Yapının önceki durumunda ciddi oturma problemleri, düzensiz zeminler ve duvar çatlakları bulunuyordu. Mihaly Slocombe, mevcut dış duvarlar ve çatı strüktürü içinde yeni bir yaşam kurgusu oluşturarak yapının karakterini korumayı tercih etti. 

Bu yönüyle proje, mevcut yapıların yeniden kullanımı ve konut dönüşümü açısından dikkat çekici bir örnek oluşturuyor.

Parkla Kurulan Yeni Bir İlişki

Fringe Dweller’ın en belirgin özelliklerinden biri, yapının karşısında yer alan Quarries Park ile kurduğu ilişki. Önceki yapının park yönündeki potansiyeli yeterince değerlendirilemezken, yeni ek yapı bu ilişkiyi projenin temel tasarım kararlarından biri haline getiriyor. 

İkinci katta oluşturulan yaşam alanları ve balkon, park manzarasına açılırken büyük pencereler iç mekân ile peyzaj arasındaki görsel bağlantıyı güçlendiriyor. Böylece yapı yalnızca kendi sınırları içerisinde çözülen bir konut olmaktan çıkarak bulunduğu çevrenin karakterini yaşam alanının bir parçası haline getiriyor. 

Açıklık Ve Mahremiyet Arasında Denge

Köşe parselde konumlanan yapı için tasarımın önemli meselelerinden biri, kamusal görünürlük ile özel yaşam arasındaki dengeyi kurmak olmuş. Mihaly Slocombe, yapıyı sokağa tamamen kapatmak yerine kontrollü biçimde çevresiyle ilişkilendiren bir yaklaşım geliştiriyor. 

Ek yapının kıvrımlı geometrisi de yalnızca biçimsel bir tercih değil. Arsanın köşesinde yer alan imar ve erişim kısıtlarına yanıt vermek amacıyla geliştirilen bu form, aynı zamanda mevcut cephenin süslemelerindeki eğrisel karakterle ilişki kuruyor. 

Aile Yaşamına Uyum Sağlayan Esnek Mekânlar

Projenin iç mekânlarında sıcak malzemeler, yumuşak renkler ve kıvrımlı kenarlar kullanılarak ortak yaşam alanlarında daha akışkan bir atmosfer oluşturuluyor. Yaşam alanlarından üst kata doğru ilerleyen kavisli merdiven, farklı işlevler arasındaki geçişi güçlendiriyor. 

Mevcut yapının planında da aile yaşamını destekleyecek düzenlemeler yapılmış. Büyük bir yatak odasının yeniden ölçeklendirilmesiyle üç çocuğun eşit büyüklükte odalara sahip olması sağlanırken, yeni ek yapı ortak kullanım alanlarını ve ebeveyn yaşamını genişletiyor. 

Koruma, Dönüşüm Ve Uzun Ömürlü Konut

Fringe Dweller, sürdürülebilirliği yalnızca enerji performansı veya yeni teknolojiler üzerinden değil, mevcut yapının yaşamına devam etmesi üzerinden okumaya imkân veriyor. Bir kır evinin karakterini ve mümkün olduğunca mevcut yapı dokusunu koruyarak yeni ihtiyaçlara adapte edilmesi, yapılı çevrenin mevcut kaynaklarının yeniden değerlendirilmesine örnek oluşturuyor.

Proje bu anlamda, konut dönüşümü, yeniden kullanım ve mevcut yapıların adaptasyonu konularının mimarlık pratiğindeki önemini görünür kılıyor. Yeni bir yapı üretmek yerine var olanı dönüştürmek; geçmişin mekânsal karakterini korurken bugünün ihtiyaçlarına cevap verebilen yeni bir yaşam modeli oluşturuyor.

Fringe Dweller, geçmiş ile gelecek arasında kurduğu bu denge sayesinde, mevcut konut stokunun dönüştürülerek uzun süre kullanılabileceğini gösteren çağdaş bir mimarlık örneği olarak öne çıkıyor. Proje, 2025 Houses Awards kapsamında da 200 m² üzeri konut dönüşüm ve ek yapı kategorisinde kısa listeye alındı. 

Klasik cephe anlayışının ötesine geçen Schüco Grid2Shell (G2S) inovatif serbest formlu cephe ve çatı sistemi, mühendislik gücüyle estetik vizyonu tek bir çözümde buluşturuyor.

Müze, alışveriş merkezi, havalimanı veya kamusal yapılar gibi farklı ölçek ve işlevlerdeki projeler için geliştirilen Schüco G2S, yapısal güvenlikten ödün vermeden mimari tasarım özgürlüğü sunuyor.

Çelik Gücünde, Alüminyum Hafifliğinde Bir Sistem
Schüco Grid2Shell’in öne çıkan özelliklerinden biri, kullanılan yüksek dayanımlı özel alüminyum alaşım strüktürü. Sistem, geleneksel çözümlerin aksine ağır çelik altyapılara veya kaynaklı kurulumlara ihtiyaç duymuyor. Alüminyumun sunduğu malzeme avantajı, korozyon (paslanma) problemini ortadan kaldırırken uzun ömürlü ve minimum bakım gerektiren çözümler sunuyor.

YÜKSEK DAYANIMLI ALÜMİNYUM STRÜKTÜRÜ, KAYNAKSIZ MONTAJ SİSTEMİ VE SERBEST FORM UYGULAMA KABİLİYETİYLE GRID2SHELL, CEPHE VE ÇATI TASARIMINDA MÜHENDİSLİK İLE MİMARİ ÖZGÜRLÜĞÜ BİR ARAYA GETİRİYOR.

Kendi kendini taşıyan esnek ızgara yapısı (Gitterstruktur), farklı eğimlerde, kavisli ve kıvrımlı formlarda cephelerin güvenle uygulanmasına olanak tanıyor. Üçgen, çokgen ya da dikdörtgen modüllerle birleşebilen alüminyum profiller, cephe ve çatı arasında kesintisiz geçişler sağlayarak akışkan mimari formların oluşturulmasına katkıda bulunuyor. Sistem hem cam hem de opak malzemelerin sisteme kolayca entegrasyonuna da imkân veriyor.

Şantiyede Verimlilik ve Montaj Kolaylığı: “Plug & Play”
Sistemin sunduğu en önemli şantiye inovasyonu, alüminyum malzemenin sağladığı olağanüstü hafiflik. Yapı elemanlarının hafif olması, ana taşıyıcı konstrüksiyona binen yükü azaltarak daha ekonomik statik çözümler geliştirilmesine katkı sağlıyor. Uygulama sürecinde ise hafif alüminyum paneller sayesinde maliyetli ve ağır hizmet tipi vinçlere ihtiyaç duyulmuyor.

MİMARİDE GİDEREK DAHA FAZLA ÖNEM KAZANAN ÖZGÜN GEOMETRİLER VE AKIŞKAN FORMLAR, CEPHE SİSTEMLERİNDEN YENİ MÜHENDİSLİK YAKLAŞIMLARI TALEP EDİYOR. GRID2SHELL, BU İHTİYACA YANIT VEREN YENİLİKÇİ ÇÖZÜMLER ARASINDA ÖNE ÇIKIYOR.

“Plug & play” (tak-çalıştır) prensibine uygun, kaynak gerektirmeyen özgün alüminyum bağlantı (node) parçaları ve paslanmaz çelik cıvatalar sayesinde montaj süreci büyük ölçüde hız kazanıyor. Prefabrik üretim yaklaşımı, her panelin benzersiz geometrisinin yüksek hassasiyetli CNC ve 3D teknikleriyle üretilmesine olanak tanıyor. Böylece tasarım aşamasında öngörülen karmaşık geometriler, sahada hatasız ve hızlı bir şekilde uygulanabiliyor.

Öne Çıkan Özellikler
• Yüksek Dayanımlı Alüminyum: Çelik mukavemetini alüminyum hafifliğiyle sunar; ağır altyapı ihtiyacını ortadan kaldırır.

• Sıfır Korozyon: Yapının ömrünü uzatır, bakım maliyetlerini minimuma indirir.

• Hafiflik ve Pratik Lojistik: Şantiye maliyetlerini düşürür.

• Kaynaksız Akıllı Montaj: Node bağlantı noktalarıyla hızlı ve güvenli kurulum sağlar.

Schüco Grid2Shell, yalnızca bir cephe sistemi olmanın ötesinde, serbest formlu mimari tasarımların uygulanabilirliğini artıran yenilikçi bir çözüm olarak öne çıkıyor. Mimarlar için geniş bir tasarım esnekliği sunarken, yatırımcılar açısından da uzun ömür, düşük bakım maliyeti ve yüksek performans avantajlarını bir araya getiriyor.

Günümüzün ve geleceğin ikonik yapılarında giderek daha fazla önem kazanan özgün geometriler ve akışkan formlar için geliştirilen Schüco G2S, mimari tasarım ile mühendisliği ortak bir zeminde buluşturuyor.